ഇക്കാക്ക

       ആ കുടംബത്തിലെ ആറ് മക്കളിൽ രണ്ടാമനായിരുന്നു അയാൾ.

വാസ്തവത്തിൽ അയാൾ അവർക്കെല്ലാവർക്കും എല്ലാമാവേണ്ടവനായിരുന്നു.

പക്ഷേ.. അവരുടെ പ്രതീക്ഷക്കൊത്ത് 

നിലകൊള്ളാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

അയാളുടെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടോ കഴിവ് കേട് 

കൊണ്ടോ ആയിരുന്നെങ്കിൽ.അയാളുടെ തന്നിലിളയ സഹോദരങ്ങളെല്ലാം 

അയാളിൽ നിന്നനുഭവിച്ചിട്ടുള്ള കെടുതികളെല്ലാം മറക്കുകയും പൊറുക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. തന്നിലിളയവർ, തന്നെ മറികടക്കരുതെന്ന ദുഷ്ട 

വിചാരം കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു അയാൾ തന്നിലിളയവരെ ബുദ്ധി മുട്ടിച്ചത്.അത് അയാൾ പറയാതെ പറ

ഞ്ഞ കാര്യമായിരുന്നു.തങ്ങളുടെ

 കുഞ്ഞു നാളുകളിൽ നല്ല സ്നേഹ വായ്പ് അയാളിൽ നിന്നും അവർ പ്രതീക്ഷി

ച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ... അയാളൊരു ഫലം കായ്ക്കാത്ത മരമാണെന്ന്  വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.അവരുടെ പിതാവിന്റെ മര

ണ ശേഷമാണ് കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തര

വാദിത്തം  അയാളുടെ ചുമലിലാവുന്നത്. കേൻസർ രോഗ ബാധിതനായിരുന്ന 

അവരുടെ  പിതാവിന് അകാല മരണം സംഭവിച്ചതിൽ പിന്നെ ആറുമക്കളിൽ ഏറ്റവും ഇളയവരായ നാസറും സലാമും 

അനാഥരായി. അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ

 പ്രഥമ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഇക്കാക്കാ

നോട് സ്നേഹം തോന്നുമായിരുന്നു. അയാളുടെ ശരീര ഭാഷയും സംസാരവും നടപ്പും ഭാവവുമെല്ലാം ഒന്നിനൊന്നു മെച്ച

മായിരുന്നു.ചില നേരങ്ങളിൽ കളി ചിരി തമാശകളും നേരം പോക്കുകളു മു

ണ്ടായിരുന്നു . ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം 

ഒരു പഴങ്കഥ മാത്രം.അതെല്ലാം 

ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തി

ന്റെ പൂത്തിരി തെളിയുമായിരുന്നു.പിന്നീട് അതെല്ലാമൊരു പഴങ്കഥ മാത്രമായി മാറി. അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് അതിർ 

വരമ്പുകൾ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു.ഇക്കാക്ക 

ക്ഷിപ്രകോപിയാണെന്ന് അവർ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. ഏതാണ് ശരി ഏതാണ് തെറ്റ് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത 

ശിക്ഷണം.ശരി ഏതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് 

നിലപാടെടുത്താലും അതിൽ തെറ്റ് ക

ണ്ടെത്തി ശകാരവും ശിക്ഷയും.എന്തിനാ

ണയാൾ ഇങ്ങിനെ അകാരണമായി ശകാ

രിക്കുന്നത്?അവർ മര്യാദ കെട്ടവരവ

രാവാതെ മര്യാദയോട് കൂടി വളരണം അതായിരുന്നു ഇക്കാക്കാ

ന്റെ വിധി ന്യായം.സ്കൂളിൽ നിന്നോ മദ്രസ്സയിൽ നിന്നോ സഹപാഠികൾ 

തങ്ങളെ ഉപദ്രപിച്ചു എന്ന് വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ ബാക്കി ഉപദ്രവം വീട്ടിൽ നിന്നായിരിക്കും അനുഭവിക്കുക. 

അവരുടെ പരാതികളും സങ്കടങ്ങളും 

കേൾക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ദുരവ

സ്ഥയായിരുന്നു.

    നാസർ സ്കൂളിൽ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠി

ക്കുന്ന കാലം.  അവന്റെ മലയാളം ടെക്റ്റ് ബുക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച സ്ലേറ്റ്

പെൻസിൽ ഒരു കുട്ടി മോഷ്ടിക്കുന്നത്,

യാദൃക്ഷികമായി അവൻ കാണാനിടയാ

യി. അത് അവൻ  തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.കൊ

ടുക്കാതായപ്പോൾ പിടിവലിയായി. അതിനിടയിൽ ആ കുട്ടി നാസറിനെ തല്ലി. അവ

ന്റെ പെൻസിലും പോയി തല്ല് കള്ളുകയും ചെയ്തു. നാസർ അദ്ധ്യാപകനോട് പരാ

തി പറഞ്ഞപ്പോൾ സമർത്ഥനായ ആ കുട്ടി പെൻസിൽ അവന്റേതാണെന്ന് വാദിച്ചു. പെൻസിൽ അവൻ നേടിയെ

ടുത്തു. ഈ സങ്കടം നാസർ

 വീട്ടിൽ പോയി പറഞ്ഞപ്പോൾ, 

"ഇന്റെ പെൻസിൽ ഇഞ്ഞ്നോക്കണ്ട്യേ

തല്ലേ, ബെറുതെ ആരെങ്കിലും അടി

ക്ക്യോ? ഇന്റെ പാത്ത് തെറ്റുണ്ടായ്റ്റല്ലേ 

ഓനിന്ന അടിച്ചത്. ഇന്ക്കും മാഷോട് ഇന്റെ കാര്യം മറ്റേ കുട്ടി പറേന്നത് പോ

ലെ  പറഞ്ഞൂടായ്നോ പോത്തേ?".

എന്നും ചോദിച്ച് ബാക്കിതല്ല്

വീട്ടിൽനിന്നും കിട്ടി.നാസറിന് മിച്ചമുള്ളത് 

മഹാസങ്കടം മാത്രം.ഇങ്ങിനെയെല്ലാമാ

യിരുന്നു നാസറിന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കു

ടുംബ ജീവിതം.സന്തോഷിക്കാൻ 

അവസരമില്ലാത്ത കുട്ടിക്കാലം. ജനിച്ചു 

വളർന്ന നാട്ടിൽ നാലാം തരം വരെ മാത്രമേ സ്കൂളിലും മദ്രസയിലും

നാസറിനും അവന്റെ അനുജനും 

 പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു.പിതാവ്

 മരിച്ച് നാസറും സലാമും അനാഥരാ

യപ്പോൾ അവരെ ഒരു അനാ

ഥാലയത്തിൽ ചേർത്തു. അങ്ങിനെ അവരുടെ ജീവിതം ഒരു മതിൽ 

കെട്ടിനുള്ളിൽ  ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു. കുടുംബ ജീവിതത്തിന്റെ സുഖ ദു:ഖങ്ങൾ അവർക്ക് അന്യമായി.പകരം വിരഹ

 ദു:വും അന്യതാ ബോധവും അവരെ

 പിടികൂടി. അവർ രണ്ട് പേർക്കും 

ഈ ഭൂമിയിൽ സ്വന്തക്കാർ എന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ലെന്ന തോന്നൽ.എങ്കിലും അനാഥാലയ

ത്തിന്റെ ഭാരവാഹികൾ ഇങ്ങിനെ അല്ലായിരുന്നു. 

ആയിരത്തിൽ പരം അന്തേയവാസി കളു

ള്ള അനാഥാലയമായിരുന്നിട്ടും സ്വാഭാവി

ക കഷ്ടപ്പാടുകൾ മാത്രമേ അവർക്ക് അ

വിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.എന്നാലും 

അവരുടെ  കൂടപ്പിറപ്പുകളേക്കാൾ ഉത്തമ

രായിരുന്നു അനാഥാലയത്തിന്റെ ഭാരവാ

ഹികളും അന്തേയവാസികളും എന്നവർ

തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

       അനാഥാലയത്തിൽ അടിമപ്പണി ഉ

ണ്ടായിരുന്നില്ല. അവിടെ അവർക്ക് സ്കൂ

ളിലേയും മദ്രസയിലേയും പാഠ ഭാഗങ്ങൾ 

നല്ലത് പോലെ പഠിക്കണം.നേരത്തിന് 

ആഹാരം കഴിക്കണം. രോഗിയായാൽ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ ചെന്ന്

ഡോക്ടറെ കണ്ട് മരുന്ന് വാങ്ങി കഴിക്ക

ണം. ഇതെല്ലാമായിരുന്നു അവർക്കവി

ടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ.

ലക്ഷ്യം പഠിച്ചു പഠിച്ച്  അവരുടെ യോഗ്യ

തക്കനുസരിച്ച് വളരണം. അങ്ങിനെ എ

ല്ലാവർക്കും വേണ്ടപ്പെട്ടവരാവണം.ലക്ഷ്യ

ത്തെപ്പറ്റി അനാഥാലയത്തിന്റെ ഭാരവാ

ഹികൾ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.

        എന്നാൽ നാസറിന്റെയും അബ്ദുൽ സലാമിന്റെയും കുടുംബം അങ്ങിനെയാ

യിരുന്നില്ല. ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ വീട്ടിലു

ള്ളപ്പോൾ പണിയെടുക്കണം.എന്നാൽ 

കാണുന്നവർക്ക് അത് ഭാരിച്ച പണിയായി

 തോന്നുമായിരുന്നില്ല.നാസർ സലാമിനേക്കാൾ മുതിർന്നവനായത് കൊണ്ട്

 നാസറിനെ കൊണ്ടാണ് കൂടുതലും വേല 

ചെയ്യിപ്പിച്ചിരുന്നത്.അത് കൊണ്ട് നാസറി

ന്നത് അടിമപ്പണിയായി അനുഭവപ്പെട്ടു.ഇക്കാക്കാക്ക് നിസ്കാരിക്കാൻ വേണ്ടി 

അംഗശുദ്ധി വരുത്താനുള്ള വെള്ളം 

ആൾറയില്ലാത്ത ആഴമേറിയ കിണറ്റിൽ 

നിന്ന് കപ്പിയുടെ സഹായമില്ലാതെ രണ്ട് 

കൈ കൊണ്ടും മേല്പോട്ട് വലിച്ചു കോരി കിണ്ടിയിൽ നിറച്ച് അവന്റെ അരികിൽ 

കൊണ്ട് പോയി വച്ച് കൊടുക്കണം.ഇക്കാ

ക്കാക്ക് അത് നിസ്സാരമായി ചെയ്യാമെങ്കി

ലും എല്ലാം അനിയന്മാരെ കൊണ്ട് ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് അയാൾ സുഖം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്.പിന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വേണ്ടി കൈ കഴുകാൻ കോ

നാത്തിണ്ടത്ത് കിണ്ടി നിറയെ വെള്ളം

കൊണ്ട് പോയി വെച്ചു കൊടുക്കണം. ആ

ൾമറയില്ലാത്ത ആഴമേറിയ കിണറിൽ നിന്നാണ് ആ പിഞ്ചു മക്കൾ വെള്ളം കോരേണ്ടതെന്ന ഗൗരവ ചിന്ത

അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.മുന്നാം തരത്തിലും, നാലാം തരത്തിലും പഠിക്കുന്ന അനിയന്മാരെ കൊണ്ടാണ് അയാൾ ഈ ക്രൂരതക്ക് വിധേയമാക്കിയത്. അതിലയാൾക്ക് മനസ്താപമുണ്ടായിരുന്നില്ല.തനിക്ക് വേണ്ടി വേല ചെയ്യൽ അനുജന്മാരുടെ

ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്നായിരുന്നു അയാൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.അവൻ ചെയ്യാൻ അൽപ്പം വൈകിപ്പോയാൽ 

ഇക്കാക്കാ

ക്ക് ദേഷ്യം വരും. പിന്നെ ഒരു പിശാചിനെ 

പോലെ പല്ലിളിച്ച് അടിക്കാനെന്ന ഭാവേന 

കൈയോങ്ങി നാസറിനെ കൊള്ളെ അ

യാൾ പാഞ്ഞടുക്കും. ഈ വരവ് കാണു

മ്പോൾ നാസർ ഭയന്ന്  കിണ്ടിയും വെള്ളവുമായി വേഗം വന്ന് ഇക്കാക്ക ഇരിക്കുന്നിടത്ത് വിറയലോടെ വെച്ച് കൊടുക്കും. ഇതെല്ലാം കണ്ടറിയുന്ന ഉമ്മ കണ്ണുനീർ വാർത്ത് ഒന്നും അറിയാത്തത്  

പോലെ  സാധാരണ കിടന്നുറങ്ങാ

റുള്ള കട്ടിലിന്മേൽ കയറി കിടക്കും.

 തന്റെ മക്കൾക്ക്‌ ബാപ്പ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഇതെല്ലാം സഹിക്കേണ്ടി വരു

ന്നത് എന്ന പിറുപിറുപ്പാണ്. ഉമ്മ അവ

നോട് ഒന്നും പറയാൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല.

വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ എന്നാലിങ്ങളെ മക്കളെ ങ്ങള് തന്നെ പോറ്റിക്കോ എന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ ആ അനാഥ മക്കളെ 

 കൈയൊഴിയുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു ആ മാതാവിന്ന്. അവൻ  

കൈയൊഴിഞ്ഞാൽ അവർക്ക് പിന്നെ ആരാണ് ഉള്ളതെന്ന നെഞ്ചിടിപ്പ്.

ഒമ്പത് വർഷക്കാലം നാസറും, സലാമും അനാഥാലയത്തിൽ പഠിച്ചു വളർന്നു. അവരുടെ പഠിപ്പിനും വളർച്ചക്കും അനാ

ഥാലയം മാത്രമായിരുന്നു ഉത്തരവാദി. 

അതിന്റെ അഭിമാനവും അന്തസ്സും അനാ

ഥാലയത്തിനു മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാ

ലും നാസറിന്റെയും സലാമിന്റെയും ഇ

ക്കാക്ക വിട്ടു കൊടുക്കാൻ തയാറല്ല.

 "ഓലെ രണ്ടാളേം യതീം ഖാനേൽ കൊണ്ട്വോയി പഠിപ്പിച്ചത് ഞാനാ".

അവരെ രണ്ട് പേരേയും വളർത്താൻ 

കഴിയാഞ്ഞിട്ട് അനാഥാലയത്തിന് 

 ഏല്പിച്ചു കൊടുത്ത് കൈയൊഴിഞ്ഞ

താണെന്നുള്ള പരമാർത്ഥത്തെ പരിഹ

സിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ.കാലമെ

ത്രയോ കഴിഞ്ഞു. ജനങ്ങളും ചുറ്റുപാടു

കളും മാറി. എന്നിട്ടും അയാൾ തന്റെ അ

 വകാശ വാദം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തയാ

റായില്ല. അവനിൽ നിന്നും നാസറിനും സലാമിനും നന്മയെ പറ്റി യാതൊരു പ്രതീ

ക്ഷയുമില്ലാതായി. എങ്കിലും അവന്റെ 

പൊള്ളയായ അവകാശ വാദം കേൾക്കുമ്പോഴും, അയാൾ നാസറിനോടും സലാമിനോടും ചെയ്ത

 ക്രൂരതയും,അതിന്റെ കെടുതികളുമോ

ർക്കുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സ് മന്ത്രി

ക്കും യാ അല്ലാഹ് ഇത് പോലൊരു ഇക്കാക്കാനെ ദുനിയാവിൽ ആർക്കും നീ കൊടുക്കരുതേയെന്ന്.