ഒരിക്കൽ നബിയും അനുയായികളും ഒരിടത്ത് ഉപവിഷ്ടരായിരുന്നതിനിടയിൽ നബി അവരോട് ചോദിച്ചു. "നിങ്ങളുടെ ഉപരി ഭാഗത്ത് എന്താണെന്ന് അറിയാമോ". തങ്ങൾക്കറിയില്ല എന്നവർ മറുപടി പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ നബി പറഞ്ഞു "അത് റഖീയാണ്.മേൽപുര. മേലെ കാണുന്ന ആകാശം സുരക്ഷിതമായ മേൽപ്പുരയാണ്". "നിങ്ങളുടെയും അതിന്റെയുമിടക്ക് എത്ര ദൂരമുണ്ടെന്നറിയാമോ". നബി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. തങ്ങൾക്കറിയില്ല എന്നവർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ നബി പറഞ്ഞു. " ഓരോ ആകാശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലം അഞ്ഞൂറ് കൊല്ലത്തെ വഴിദൂരമാണ്. ഏഴ് ആകാശങ്ങളിൽ ഓരോന്നിനേയും ഭൂമിയേയും എണ്ണിക്കൊ ണ്ട് എല്ലാ ഓരോന്നിന്റേയും ഇടക്കുള്ള ദൂ രം അഞ്ഞൂറ് കൊല്ലത്തെ വഴിദൂരമാണ്". "ഇവയ്ക്കെല്ലാം മീതെ എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?" നബി ചോദിച്ചു. അറിയില്ല എന്നവർ വീണ്ടും മറുപടി പറഞ്ഞു. "അവയ്ക്കെല്ലാം മീതെയുള്ളത് അർശാ ണെന്നും, അതും ആകാശവും തമ്മിലു ള്ള അകലം രണ്ട് ആകാശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലമാണെന്നും നബി പറഞ്ഞു. അനേകായിരം നാഴിക ദൂരത്ത് കട്ടിയായി നിലകൊള്ളുന്ന പളുങ്കു പോലെയുള്ള വസ്തുവാണ് ഏഴാകാശങ്ങളെന്ന് പ്രാചീന ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ പറഞ്ഞു. ഏറു കല്...
ക്ലാസ്സിലെത്തിയാൽ സഹപാഠികൾ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പരസ്പരം
പറയുമായിരുന്നു. അവരുടെ ഉമ്മ സ്നേഹപൂർവ്വം ശകാരിച്ചതും, ഭക്ഷണം കൊടുത്തതും, കോളേജിലെ മാസ ഫീസ് പിതാവിൽ നിന്നും വാങ്ങികൊടുത്തതു
മെല്ലാം.
എല്ലവർക്കും പിതാവിനോട് നേരിട്ട് ചോ
ദിക്കാൻ മടിയാണ്. അത് കൊണ്ട് പിതാ
വുമായുള്ള പണമിടപാട് ഉമ്മ മുഖേനയാ
ണ് നടത്തുക.ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം സഹപാ
ഠികൾ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ നൊമ്പരം ചിറകിട്ടടിച്ചു.പിതാവ്
മരിച്ചത് കാരണമായി തന്റെ പിതാവിനെ
അനുഭവിച്ചറിയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞിട്ടി
ല്ല. എന്നാലും ഉമ്മയെന്ന ശേഷിപ്പുണ്ട
ല്ലോ. ഉമ്മയെ വേണ്ടുവോളമറിയാനുള്ള ഭാഗ്യവും അവനുണ്ടായിട്ടില്ല. പിതാവ് മ
രിച്ചെന്ന കാരണത്താൽ അനാഥാലയ
ത്തിൽ അവൻ പ്രവേശനം നേടി. ഫലത്തി
ൽ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ അവന് നഷ്ട
മായി.നീണ്ട ഒൻപത് വർഷത്തെ തടവ്
ജീവിതമായിരുന്നു അവന്. അനാഥാലയ
ത്തിലെ കാലാവധി കഴിഞ്ഞ് അവൻ തി
രിച്ച് വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും, പിതാവി
നെ പോലെ തന്റെ മാതാവും മരണപ്പെട്ടാ
ൽ ആ സങ്കടം മനസ്സിന്റെ ഏത് കോണി
ലിട്ട് സഹിക്കാനാണ് തനിക്ക് കഴിയുക
യെന്ന് അവൻ ആകുലതപ്പെടും.ആ, ആ
കുലത അവന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉല
ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സങ്കടം,അതൊരു കാട്ടു വള്ളി പോലെയോ, കാട്ടു ചെടി പോ
ലെയോ ആണ്. കടുത്ത വെയിലേറ്റുണ
ങ്ങിയാലും, തീയിൽ കത്തിക്കരിഞ്ഞ് വെ
ണ്ണീറായാലും പുതുമഴ പെയ്താലത് പരി
ചരണമില്ലാതെ തന്നെ പൊട്ടി മുളച്ച് പൂർ
വ്വാധികം തേജസ്സോടുകൂടി തളിർത്ത് വ
രും.
"തനിക്ക് നാട്ടിൽ പോയി ഉമ്മാനെ കാണാനെന്തുണ്ട് മാർഗ്ഗം? ബസ്സ്ചാർജി
നുള്ള പണമില്ല".
അവൻ തന്റെ സഹപാഠിയും അടുത്ത
സുഹൃത്തുമായിരുന്ന മലയമ്മ അസീസി
നോട് ചോദിച്ചു.
"ഇയ്യ് റഹ്മത്തുന്നിസാനോട് ചോദിച്ചു നോക്ക്. ഉണ്ടെങ്കിലവൾ തരും."
അസീസ് അവനെ ഉപദേശിച്ചു.
"റഹ്മത്തിനോടോ? അയ്യേ ഞാൻ ചോദി
ക്കൂല."
അവൻ പറഞ്ഞു.
"ഓള് ഗൾഫ് കാരന്റെ ഭാര്യയാണ്.ഓളെ
കൈയിൽ പണമുണ്ടാവും. ചോദിച്ചാൽ തരും. ഇയ്യെന്തിനാ മടിക്കുന്നത്, കിട്ടിയാ
ൽ ഉമ്മാനെ കാണാനൊരവസരം.പോയാ
ലൊരു വാക്ക്.അത്രയല്ലേയുള്ളൂ".
അസീസ് അവന് ധൈര്യം കൊടുത്തു.
മടിച്ചാണെങ്കിലും അവൻ പതിയെ റഹ്മത്തിനെ സമീപിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"റഹ്മത്തെ ഇന്ക്ക് നാട്ടിൽ പോയിവരാ
നൊരു നൂറുറുപ്പ്യ കടം തെര്വോ?".
അവൻ റഹ്മത്തിനോട് ചോദിച്ചു.
"നാളെ തരാം".
ചോദ്യം കേട്ടതും അവന്റ മുഖത്ത് നോക്കി തെല്ലും ആലോചിക്കാതെയവൾ പറഞ്ഞു. അവനവളുടെ സമീപത്തുനിന്ന് പ്രതീക്ഷയോടെ സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് ക്ലാസ്സിലെത്തിയ ഉടനെയവൾ സഹപാഠികൾക്ക് മനസ്സിലാവാത്ത വിധം ക്ലാസ്സിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് വാ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ച്, അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ പിന്നാലെ അവനും ചെന്നു. റഹ്മത് അവളുടെ കൈ
യിലുള്ള പേഴ്സ് തുറന്ന് പളപളപ്പുള്ള നൂറിന്റെ പുതിയ നോട്ടെടുത്ത് അവന്റ നേരെ നീട്ടി. അവനത്, വാങ്ങി തന്റെ ഒഴി
ഞ്ഞ കീശയിലിട്ടു. ഭയപ്പെടേണ്ട എന്റെ മൂല്യമനുനുസരിച്ച് നിന്നെ ഞാൻ സഹാ
യിക്കാം.ആ നോട്ട് തന്നോട് പറഞ്ഞു കാ
ണും.പിറ്റേ ദിവസം അവൻ നാട്ടിൽ പോ
യി. അവൻ തന്റെ ഉമ്മയോട് സങ്കടങ്ങ
ളെല്ലാം പറഞ്ഞു. അവന്റെ വീട്ടിലൊരു പെട്ടിയുണ്ട്. പത്തായം പോലെ വലിപ്പ
മുള്ള പെട്ടി. ആ പെട്ടിയെങ്ങിനെ തന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായി എന്നതിനെ സമ്പന്ധിച്ച് അവൻ ആരോടും ചോദിച്ചിട്ടില്ല. മിക്ക
വാറും തന്റെ പിതാവ് ഉണ്ടാക്കിച്ചതായി
രിക്കാം. ആ പെട്ടിയുടെ മുകളിലാണ് ഉമ്മ ഉറങ്ങുകയും വിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക. പെട്ടിയുടെ ഉൾഭാഗത്ത് ധാരാളം അറക
ളുണ്ട്. ആ അറകളിലാണ് ഉമ്മ ഭക്ഷണ ധാന്യങ്ങളും മറ്റും സൂക്ഷിക്കുക. വീട്ടിലെ ആവശ്യം കണ്ടറഞ്ഞ് ഉമ്മ ആവശ്യമുള്ള അളവിൽ ഭക്ഷണ വിഭവങ്ങൾ പുറത്തേ
ക്കെടുത്ത് വെക്കും.ബാക്കിയുള്ളത് പെട്ടി
യിൽ തന്നെ സൂക്ഷിക്കും. ആ പെട്ടി ഉമ്മ
യല്ലാതെ മറ്റാരും ഉപയോഗിക്കാറില്ല.പെട്ടി
യുടെ വിടവുകൾക്കിടയിൽ ധാരാളം മൂട്ട
യും, പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ധാരാളം കൂറകളുമു
ണ്ട്. പെട്ടിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ഉമ്മാ
ക്കാണെങ്കിലും.ഉമ്മയെ കൂടാതെ കൈവ
ശാവകാശം പെട്ടിയുടെ വിടവുകളിൽ വ
സിക്കുന്ന മൂട്ടകൾക്കും കൂറകൾക്കുമാ
ണ്.
അന്നു രാത്രി ഉമ്മ വീട്ടിലെ മരത്തിന്റെ
ആ വലിയ പെട്ടിതുറന്ന്, അതിന്റെ മൂ
ലയിൽ സൂക്ഷിച്ച ബദ്റീങ്ങളുടെ നേർച്ച പൈസയിടുന്ന ചെറിയ അളു എടുത്ത് മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ച
ത്തിൽ അതിലെ നോട്ടെടുത്ത് എണ്ണി.
നൂറ് രൂപയായപ്പോൾ അവന്റെ നേരെ നീ
ട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓളോട് മാങ്ങ്യെ പൈസ കൊട്ത്തെ". ഇന്ക്ക് ബസ്സിന് പൈസമാണ്ടേ?"
"മാണ്ട, എന്റേല്ണ്ട്. "
അവൻ വാങ്ങിയില്ല. പിറ്റേന്ന് അവൻ
യതീംഖാനയിൽ തിരിച്ചെത്തി. അതിന്റെ പിറ്റേന്ന് ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നു. റഹ്മത്തിന്റെ നേരെ കടം വാങ്ങിയ നൂറ് രൂപ തിരികെ നീട്ടി.
ഇയ്യെടുത്തൊ, അനക്ക് ഞാൻ തന്നതാണെന്നും പറഞ്ഞ് അവളത് വാങ്ങിയില്ല.
പ്രി-ഡിഗ്രി കോഴ്സ് രണ്ടാം വർഷ പരീക്ഷ വിജയിക്കാൻ കഴിയാതെ അവ
ൻ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് പോയി. ഒരു മദ്രസ്സ
യിൽ അദ്ധ്യാപകനായി ഇരുപത്തിനാല് രൂപ ശമ്പളത്തിൽ നിയമിതനായി. ഒരു
മാസം അദ്വാനിച്ചപ്പോൾ അവന് കിട്ടിയ ശമ്പളം ഇരുപത്തിനാല് രൂപ. അന്ന് റ
ഹ്മത് അവന് കൊടുത്ത സഹായധനത്തി
ന്റെ നാലിലൊന്നിനേക്കാൾ കുറവ്.അന്ന്
അവനു നൂറ് രൂപ സമ്പാദിക്കാൻ നാല് മാസത്തിൽ കൂടുതൽ ജോലി ചെയ്യണ്ടി വന്നു! അപ്പോഴാണവന് റഹ്മതുന്നിസ കൊടുത്ത നൂറ് രൂപയുടെ വില ബോധ്യ
പ്പെടുന്നത്.അവൻ ഈ സഹായത്തെ
ക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ റഹ്മത്തിന്നു വേ
ണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാറുണ്ട്.
"യാ അല്ല്വാഹ്, റഹ്മത്തുന്നിസ തന്നെ സഹായിച്ചതിനേക്കാൾ ഉത്തമമായി
അവളെ നീ സഹായിക്കേണമേ".
ആമീൻ. അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചത് പോലെ
കുടുമ്പ, സാമ്പത്തിക സന്തോഷത്തിന്റെ ചിറകിലേറി അനന്ത വിഹായസ്സിലേക്കവ
ൾ പറന്നുയരുകയാണ്. അല്ല്വാഹുവിന്ന് സ്തുതി. അൽഹംദുലില്ലാഹ്.
Comments
Post a Comment