കാത്തിരിപ്പിന്നൊടുവിൽ

      ഒരിക്കൽ ആ മൂന്ന് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള മുനീർ തന്റെ പിതാവിന്റെ കൂടെ

  രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുതിനിടയിൽ അവന്റെ ഉമ്മ ഉപ്പയോട് പറഞ്ഞു.

"ങ്ങള ഉമ്മ ഒന്ന് കാണണോന്ന് പറഞ്ഞിക്കി".

"ങാ..."

ഉമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ഉപ്പാന്റെ മറുപടി ഇത്രമാത്രം.ഉപ്പ മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"ങ്ങള് എത്ര നാളായി ഇങ്ങനെ പറേന്ന്, ഒ രു ദെവസം ങ്ങക്കൊന്ന് അങ്ങോട്ട് പോയിക്കൂടെ?". 

ഉപ്പ അതിനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.അത് എന്നും പച്ചപിടിച്ച ഒരോർമ്മയായി മുനീറിന്റെ ഇളം മനസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു. 

വർഷങ്ങൾ  പലതു കഴിഞ്ഞു.അവന്റെ ഉപ്പ മരിച്ചു.അത് കാരണമായി മുനീറിനെ ഒരനാഥാലയത്തിൽ ചേർത്തു.മുനീർ നാലാം ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലേക്ക് ജയിച്ചപ്പോഴാണ് അവനെ യതീം ഖാനയിൽ ചേർത്തത്.  യതിം ഖാനയിലെ മദ്രസ്സയിലും സ്കൂളിലും അവനെ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ ചേർത്തു.ഒമ്പത് വർഷത്തെ അനാഥാലയത്തിലെ ജീവിതത്തിന്നൊടുവിൽ പ്രി-ഡിഗ്രി തോറ്റതോടെ യതിം ഖാനയിൽ നിന്ന് 

അവൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.ഒരു ദിവസം മുനീർ അവന്റെ സഹോദരി  പാത്തുമ്മ

ച്ചാച്ചാന്റെ ചെരക്കര പുതിയോട്ടിൽ 

എന്ന വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ.അവന്റെ 

ഓർമ്മയിലെ  സംഭവം വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ട് മുനീർ  ചോദിച്ചു.

"ങ്ങള ഉമ്മ ഒന്ന് കാണണോന്ന് പറഞ്ഞിക്കി". എന്തായിരുന്നു പ്രശ്നം? ഏതാണാ  ഉമ്മ?

മുനീറിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ  ഇച്ചാച്ച   കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് ആ കഥ പറഞ്ഞു.

"ഉമ്മളെ ഉപ്പാവ പുതിയ പൊരേണ്ടാക്കി കര്വോതായ പാർത്തേന് ശേഷം പിന്നൊരിക്കലും  തിരംഗലത്തേക്ക് പോയിക്കില്ല.ഉമ്മളെ ഉമ്മ എടക്കെടക്ക് തിരംഗലത്ത് ഉപ്പാവാന്റെ ഉമ്മാനെ  കാണാൻ പോകും.അന്നേരം ഉമ്മാമ ഉപ്പാനെ പറ്റി ചോദിക്കും.

"എനക്ക് ഇബ്റായീനൊന്ന് കാണണോന്ന് പറ".

ഉമ്മ അക്കാര്യമാണ്  ങ്ങ്ള ഉമ്മ ഒന്ന് കാണണോന്ന് 

  ഉപ്പയോട് പറഞ്ഞതെന്ന് ഇച്ചാച്ച മുനീറിന്ന്

വിശദമാക്കി കൊടുത്തു.അപ്പോൾ

ഉപ്പ "ങാ" എന്ന് പറയും.കൊറേ കാലം കൈഞ്ഞ് ഉമ്മാമ പ്രായാധിക്യത്താൽ കെടപ്പിലായി.ഉമ്മ ഉമ്മാമാനെ സുസ്രൂസിക്കാൻ മാണ്ടി എല്ലാ ദെവസോം തിരംഗലത്തേക്ക് പോകും.ഉമ്മാമാന്റെ പൂതി ഉമ്മാനോട് ദെവസോം പറയും.ഉപ്പ അങ്ങോട്ട് പോയതേയില്ല.ഉമ്മാമാക്ക് പാതി ബോധം പോയി.പതിവ് പോലെ  ഉമ്മ തിരംഗലത്ത് പോയേരം  ഉമ്മാമാനെ 

ഉമ്മ

 "ഉമ്മാ....."എന്ന് സങ്കടത്തോടെ  നീട്ടി വിളിച്ചു.

ഉമ്മാമ കണ്ണ് തൊറന്ന് ഉമ്മാനെ 

 നോക്കി പതിഞ്ഞ ഒച്ചേല്  ചോയിച്ചി.

"ഇബ്രായി....?"

"മന്നിക്കില്ല".

ഉമ്മ കണ്ഠമിടറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞ്.

ഇത് കേട്ടപ്പം ഉമ്മാമാന്റ കൺപോളകൾ അടഞ്ഞു.

"ഹെന്റെ ഇബ്റായ്യ്യേ ഇന്നക്കണ്ട് മരിക്ക്യാന്ള്ള ജോഗം....."ഇത്രയും മന്ത്രിച്ചതോടെ ബാക്കി പറയാൻ 

ഉമ്മാമാക്ക് കൈഞ്ഞില്ല.ഉമ്മാമാന്റെ ചുണ്ട് പിന്നെ അനങ്ങീക്കില്ല.രണ്ട് ദെവസം കൈഞ്ഞപ്പം ഉമ്മാമ മരിച്ചു.മരിച്ച ബിവരമറിഞ്ഞേരാന്ന് ഉപ്പ തിരംഗലത്തേക്ക് പോയത്.ഉമ്മാമാന്റെ മയ്യത്ത് കണ്ടേരം ഉപ്പ സങ്കടപ്പെട്ടിക്ക്ണ്ടാക്വോ?.

ഇത്രയും ചെയ്ത ഉപ്പാക്ക് ഉമ്മാമാന്റ വിഷയത്തിൽ കുറ്റബോധമുണ്ടാക്വോ?".

ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഇച്ചാച്ച സ്വയം ചോദിച്ചു.അവന്റെ ഇച്ചാച്ച തുടർന്നു.

അങ്ങനെ കൊറേ കൊല്ലം കൈഞ്ഞ്.ഉപ്പാവാക്ക് കേൻസർ പിടിപെട്ട്. കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ കൊണ്ടോയ് കൊറേ ദെവസം  കെടത്തി ചികിത്സിച്ച്. ഉപ്പാന്റെ കൂടെ അമ്മദായ്നു മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ നിന്നത്.ഒരു ദെവസം അമ്മദിന്റെ കൈയിൽ പൈസ ഇല്ലാണ്ടായേരം ബാക്കിക്കുനി അസൈനാറാക്കാനോട് തേങ്ങ തെരാന്നും പറഞ്ഞ് കൊറച്ച് പൈസ കടംമാങ്ങാൻ വേണ്ടി അമ്മദ് പൊരേലേക്ക് പോന്ന്.അന്നൊക്കെ ബാക്കിക്കുനി അസൈനാർ കാക്കാക്കായ്നു കര്വോത്തായത്തെ തേങ്ങ വിറ്റിരുന്നത്.അക്കാലത്ത് 

 തലപ്പൊയ്ലെ അമ്മത് ലോട്ടർ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ലോട്ടർ ഭാഗം പഠിക്ക്ന്ന്ണ്ട്.അയാളോട് കാര്യം പറഞ്ഞാന്ന് ഓൻ പൊരേലേക്ക് മന്നത്.

ഓൻ പൊരേല് എത്തീക്കുണ്ടാകും.

മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ വാർഡിൽ വെച്ച് ഉപ്പാവ മരിച്ചു.മരിക്കുമ്മം ഉപ്പാന്റെ ആറു മക്കളിൽ ഒരാൾ പോലും ഉപ്പാവാന്റെ അടുത്ത് ഇല്ല.തിരംഗലത്തെ ഉമ്മാമാക്ക് ഉപ്പാവാനെ കണ്ട് മരിക്കാൻ കൈയാത്തത് പോലെ ഉപ്പാന്റെ ആറ് മക്കളിൽ ഒരാളെ പോലും കണ്ട് മരിക്ക്യാൻ ഉപ്പാക്കും കൈഞ്ഞില്ല".

ഉമ്മളെ ഉപ്പാവാക്കും, തിരംഗലത്തെ ഉമ്മാമാക്കും അല്ലാഹു പൊറുത്ത് കൊടുക്കട്ടെ.ആമീൻ

ربارحمهما كماربياني صغيرا

ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇച്ചാച്ച കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.